Âşık Edebiyatı
16. – 19. yüzyıl
Sazıyla köy köy, kahvehane kahvehane dolaşan âşıkların aşkı, doğayı, gurbeti ve ayrılığı söylediği halk şiiri geleneği.
Ozan-baksı geleneğinin devamı olan âşık edebiyatı 16. yüzyılda belirginleşti. Usta-çırak ilişkisi içinde yetişen âşıklar, şiirlerini çoğu kez doğaçlama söyledi; şiirler kulaktan kulağa ve cönklerde yaşadı.
Karacaoğlan bu geleneğin en lirik, Köroğlu ve Dadaloğlu en epik sesleridir.
Özellikleri
- Hece ölçüsü (7’li, 8’li, 11’li)
- Koşma, semai, varsağı, destan nazım şekilleri
- Dörtlük nazım birimi, son dörtlükte mahlas
- Somut, canlı imgeler; doğa ve sevgili tasviri