Saf (Öz) Şiir
1920 – 1950
Şiiri anlamdan çok ses, ahenk ve imgeyle kuran; Yahya Kemal ve Ahmet Haşim’in açtığı yoldan ilerleyen estetik anlayış.
Cumhuriyet’in ilk yıllarında toplumsal şiirin yanında, şiiri bir dil işçiliği ve iç dünyanın ifadesi olarak gören şairler öne çıktı. Bergson’un zaman felsefesi ve Fransız sembolistleri bu çizginin önemli kaynaklarıdır.
Ahmet Hamdi Tanpınar, Necip Fazıl, Cahit Sıtkı ve Ahmet Muhip Dıranas bu anlayışın Cumhuriyet dönemindeki temsilcileri sayılır.
Özellikleri
- Musiki ve ahenk ön planda
- Rüya, zaman, ölüm, çocukluk temaları
- Ölçü ve uyağa bağlılık
- Kapalı, sembolik anlatım