Uluborlu manileri

Anonim Halk Edebiyatı · Yörelere göre maniler

Ayna attım çayıra
Aksi düştü bayıra
Gökte Hak'kın çattığın
Yerde kimler ayıra

Evlerinin önü kaya
Kayadan bakarlar aya
Yârim binmiş geliyor
Kuyruğu kınalı taya

Garibim yoktur arkam
Kanadım yok ki kalkam
Sılam geldi aklıma
Çıkam yüksekten bakam

Karşıdan gelen atlı
Altında kilim katlı
Anam babam hoş olsun
Yar hepsinden tatlı

Ay doğar elemim var
Gümüşten kalemim var
Durun yolcular durun
Yare bir selamım var

Ekinler orak oldu
Yakınlar ırak oldu
Gitti yar gelmedi
Gönlüme merak oldu

Su gelir bendi bilir
Güzeller fendi bilir
Selam edin yarime
Gelmezse kendi bilir

Gökte yıldız elli, altmış
Kaşların keman çatmış
Allah bizi topraktan
Seni baldan yaratmış

Çiçek açtı yaz geldi
Önüme kiraz geldi
Yemeğe kıyamadım
Bir tabağı az geldi

Kıştan önce yaz gelir
İlkbahar kiraz gelir
Ben seninle başbaşa
Bir yıl kalsam az gelir

Ağaç kartken bükülmez
Kökü büyür sökülmez
İyi adam ağzından
Kötü bir söz dökülmez

Keten gömlek beden dar
Beni koyup giden yar
Evvel böyle değildin
Seni bir öğreten var

Gidiyorum işte gör
Hayalimi düşte gör
Kıymetimi bilmedin
Bir zalime düşte gör

Karşıda medreseler
Yârin geldi deseler
Bir kuş kadar canım var
Verirdim isteseler

Şalgamlık safalıdır
Güzeli vefalıdır
Yolunda can verirsem
Sanmayın pahalıdır

Dağlarda çakal olur
Ağaçlarda dal olur
Ağzında en acı söz
Dökülürken bal olur

Şu Borlu'nun elması
Ağzından alır pası
Beni bu hale koydu
O yüreği yanası

Kaynak: Vikikaynak · Telif süresi dolmuş eser