Mahsûl-i mâtem

Cenap Şahabettin · Tâmât

Mahsûl-i Mâtem
۱
Âfâk-ı hazîn ü zulmet-âbâd
Bir zulmete âlem oldu münkad
Gökten geliyor hezâr feryâd
Mâtemle san âsmân kararmış
Gönlüm açılıp cihân kararmış
۲
Bir bârika san şehîd kanlı
Bir şârıka san ümmîd şanlı
Bir sâika san yezid canlı
Bir velvele ki sımâh çatlar
Bir gamgama sanki hâk patlar
۳
Nâliş yağıyor garîk-i nekbet
Feryâd iniyor elif-i zulmet
Rikkat dökülür refîk-ı ducret

Bir dâhiye, bir mezâr açılmış
Âlemlere san keder saçılmış
۴

Şâdî sanırım ki mâtem olmuş
Âlem yanarak cehennem olmuş
Dûzah sönerek bu âlem olmuş
Gitmiş cihân âsmâna dalmış
Zulmetle semâ cihâna dalmış
۵
Ducret dolaşır fezâ içinde
Âlem yüzüyor kazâ içinde
İnsan geziyor belâ içinde
Yerler öterek belâ belâ der
Gökler bağırıp kazâ kazâ der
۶
Yer yer görünür hayâl-i cânân
Bir kisve-i nûr içinde nâlân
Bir kanlı kefen içinde handân

Yârab bu ne zulm-i haşyet-efzâ
Yârab bu ne hâl-i girye-bahşâ
۷
Bildim ne imiş bu hâl-i âlem
Mâtemli gönül olur mu hurrem?
Mâtem imiş âh âh mâtem
Her lâhza cihân tebeddül eyler
Ahvâl-i cihân ne hayret-âver!

Kaynak: Vikikaynak · Telif süresi dolmuş eser