Hüsn ü Aşk

Şeyh Gâlib · 1783

Aşk’ın, sevgilisi Hüsn’e kavuşmak için çıktığı sembolik yolculuğu anlatan; divan şiirinin son büyük mesnevisi.

Konusu

Benî Mahabbet (Sevgi Oğulları) kabilesinde aynı gece doğan Hüsn (Güzellik) ile Aşk, Mekteb-i Edeb’de birlikte okurken birbirlerini severler. Aşk, Hüsn’ü istemek için Kalb Ülkesi’ne giderek kimyayı getirmekle görevlendirilir.

Yolculuk boyunca kuyulara düşer, cadılarla, devlerle karşılaşır; yanında rehberi Sühan (Söz) vardır. Sonunda kalb ülkesinin aslında kendi içi olduğunu, Hüsn ile Aşk’ın bir ve aynı olduğunu öğrenir. Eser, tasavvuftaki “insan-ı kâmil” yolculuğunun alegorisidir.

Karakterler

  • Aşk: Yolculuğa çıkan kahraman; insanı temsil eder.
  • Hüsn: Güzellik; ilahî güzelliğin simgesi.
  • Sühan: Aşk’ın rehberi; söz, şiir ve kılavuzluk.
  • Gayret: Aşk’ın lalası; çabanın simgesi.

Temalar: tasavvuf, aşk, yolculuk, alegori