Abdülhak Hâmit Tarhan

1852 – 1937 · İstanbul

“Şâir-i Âzam” (büyük şair); “Makber” ile Türk şiirine bireysel acıyı ve ölümü yepyeni bir sesle getiren Tanzimat şairi.

Hayatı

İstanbul’da köklü bir ailede doğdu. Uzun yıllar diplomat olarak Paris, Londra, Bombay ve Brüksel gibi şehirlerde bulundu.

Eşi Fatma Hanım’ı Beyrut’ta kaybedince yazdığı “Makber” (1885), Türk edebiyatının en ünlü ağıtlarından biri oldu. Cumhuriyet döneminde milletvekilliği yaptı. Mezarı Zincirlikuyu’daki ilk mezardır.

Edebî kişiliği

Şiire metafizik sorgulamaları, ölüm ve sonsuzluk düşüncesini, coşkulu ve çoğu zaman düzensiz bir dille taşıdı. Tiyatro eserlerini sahnelenmekten çok okunmak için yazdı.

Eserleri

Şiirleri

Abdülhak Hâmit Tarhan sözleri ve alıntılar

  • “Eyvâh, ne yer ne yâr kaldı; gönlüm dolu âh u zâr kaldı.”