Beni Candan Usandırdı
Beni candan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhımdan murâdım şem’i yanmaz mı
Kamu bîmârına cânân devâ-yı derd eder ihsan
Niçin kılmaz bana derman beni bîmâr sanmaz mı
Şeb-i hicran yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyarır halkı efgânım kara bahtım uyanmaz mı
Gül-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı
Gamım pinhân tutardım ben dedilar yâre kıl rûşen
Desem ol bî-vefâ bilmen inanır mı inanmaz mı
Değildim ben sana mâil sen ettin aklımı zâil
Bana ta’n eyleyen gâfil seni görgeç utanmaz mı
Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı
Şiir üzerine
Divan şiirinin en çok bilinen gazellerinden biridir. Âşık, sevgilinin eziyetinden bıkmış ama sevgili eziyet etmekten bıkmamaktadır. İkinci dizede âşığın âhının gökleri yakması ama dileğinin mumunu yakamaması mübalağanın ünlü bir örneğidir. Gazel “mefâîlün mefâîlün mefâîlün mefâîlün” kalıbıyla yazılmıştır; “-maz mı” rediftir. Son beyitte (makta) şairin mahlası geçer.